Depresyondan çıkmak istiyorum artık.Üzülmek değil bu başka bişey.Kendini bitkin yapayalnız çökmüş ümitsiz hissetmek bu hiç bana göre değil.Bana göre olmayan bişeyin içine nasıl da böyle düşüyorum.Çok heyecanlı çok duygusal enerjileri çok yüksek insanlar mı yakalanıyor acaba bu depresyona.
Neden neden sorusu kadar insanı ümitsizliğe olumsuz duygulara düşüren başka bir soru bilmiyorum.Neden bir insana bu kadar bağlanır insan neden bu kadar büyük hayal kırıklığı yaşar neden? Neden bu kadar yanlış anlaşılır yada anlaşılamaz.
Biliyorum ki bu soruların cevabı yok.Normal mantıksal düzeyle alakası yok.Bu duygusal bir düzlem.Duygusal olan her şey yanlış anlaşılmaya müsaittir.Görecelidir.Subjektiftir.Hatta zamana göre ana göre değişir.
Keşke kelimesinden de nefret ediyorum ama en çok onu söylüyorum bugünlerde. Bikaç şey var beni mutlu eden oğlum, sevdiğim bana sabreden insanlar ve meşguliyetler...En çok beni yürüyüş rahatlatır da bugünlerde yapamıyorum havalar çok kötü.Şehir dışına falan gitsem gezsem en çok da İstanbula.Ne güzel olurdu yapabilir miyim acaba.
Tek bir cümle var dilimde "Baharı bekliyorum yenilenmek istiyorum nerde kaldın bahar..."
